1312 yasası nedir?

1312 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanunu, Türkiye Cumhuriyeti'nin erken dönemlerinde önemli bir yasal düzenleme olarak ortaya çıkmıştır. 1928 yılında yürürlüğe giren bu kanun, vatandaşlık statüsünü belirleyen ilk yasal çerçeveyi sunmuş, vatandaşlık kazanma ve kaybetme süreçlerini düzenleyerek toplumsal yapıya önemli bir etki yapmıştır. Bu kanun, vatandaşlıkla ilgili pek çok temel ilkeyi barındırarak, ülkenin demografik yapısının şekillenmesine katkıda bulunmuştur.

1312 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanunu, 4 Haziran 1928 tarihinde yürürlüğe girmiş ve Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk vatandaşlık kanunu olarak kabul edilmiştir. 

Bu kanun, vatandaşlığın kazanılması, vatandaşlığın kaybedilmesi ve evlenmenin vatandaşlığa etkisi gibi konuları düzenlemiştir. Bazı temel hükümleri şunlardır:

1312 sayılı kanun, 22 Mayıs 1964 tarihinde yürürlüğe giren 403 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanunu ile yürürlükten kaldırılmıştır. 

• Soy bağı esası: Türk vatandaşlığının kazanılmasında ana veya babanın Türk vatandaşı olması esas alınmıştır. 
• Toprak esası: Anne-babası belli olmayan, vatansız veya evlilik dışında doğan çocuklar da Türk vatandaşı olarak kabul edilmiştir. 
• İkamet şartı: Yabancıların Türk vatandaşlığına kabul edilebilmesi için beş yıl boyunca Türkiye'de ikamet etmeleri gerekmiştir.